ŞAHAN’DAN ANEKDOTLAR:
Evin güldüren çocuğu eskiden beri siz miydiniz?
- Evet. Aslında annem de çok komik bir kadındır. Hani bazen ne yapacağımızı bilemediğimiz durumlara düşeriz ya, annem saf, çok iyi niyetli biri olduğu için bu durumlara daha sık düşerdi. Ben de o durumlarla çok dalga geçerdim.
Hatırladığınız bir iki anınız var mı annenizle ilgili?
- Çok var. Mesela bir gün annem ve Togan evin koridorunda top oynuyorlar. Biz de küçüğüz; daha ben 7, Togan 3 yaşında. Annem topu ayağıyla Togan’a atıyor, o da geri yolluyor. Derken Togan ayağını biraz erken kaldırdı ve topa basıp düştü. Kafayı da kütüphanenin kenarına vurdu ve yarıldı kafası. Annem panik haliyle babamın işyerini aradı. Babam da o zaman bir şantiye yapımında çalışıyor. Telefona sekreter çıkmış, annem “Selçuk’a söyleyin çabuk gelsin, çocuğun kafası patladı” dedi. Komşularla apar topar hastaneye gitti annemler. Ben evde kaldım. Aradan yarım saat geçmedi 5 tane itfaiye arabası bizim sokağa girdi. Camdan bir baktım bizim eve doğru geliyorlar. En öndekinin içinde de babam. Muzaffer itfaiyeci gibi. Koşa koşa yukarı çıktı babam “Nerde, nerde” diye soluk soluğa sordu. “Ne nerde baba, gitti onlar” dedim. “Nerde, tüp patlamış” dedi. Sonra durum anlaşıldı ama annemin orada “patlama” kelimesini seçmesi işleri karıştırmış.
Başka hikayeler var mı?
- Bir keresinde de yolda giderken çikolata diye tutturmuştuk. Bir bakkala girdik. Annem “Çikolata alacaktım” dedi. Bakkal da “Hangisinden olsun?” diye sordu. Annem çikolata rafını gösterdi “şuradakilerden olsun” dedi. Bakkal bu sefer “Hangi boy olsun” diye bir soru yöneltti. Annem de küçükleri gösterirken tükürüğü boğazına kaçtı, “Bu boklardan” deyiverdi. Bakkal bize deli muamelesi yapıp ailece dışarı attı. Bir keresinde de market alışverişine gittik. Tüm alışveriş boyunca ben gözlerimi şaşı yapıp “Anne bana bunlardan alsanaaaa” diye komiklik yaptım. Sonra kasaya gittik. Kasiyer kadın ürünleri okuttu, sonra anneme bir döndü, kadın şaşı. Annem kadının suratına doğru bir patladı ama nasıl gülüyor. Kadın bir bozuldu “Hanımefendi çok ayıp” dedi. Annem “Size gülmüyorum, bu çocuğa gülüyorum” dediyse de zor durumda kalmaktan kurtulamadı.
İlk aşkınızı hatırlıyor musunuz?
- İlkokul dört… Mehveş…
O sizi hatırlıyor mudur?
- Yok. Platonikti. Muhtemelen şimdi evlenmiş iki, üç tane çocuğu olmuştur. Bu satırları okuyunca da şaşırır. Bir kere dut ağacına çıkmıştı. Daldan dala geçerken kıza aşık oldum. Sonra gözlerimin içine bakarak bana dut vermişti. ılk defa o zaman heyecanlanmıştım.
Röportajda travmalardan söz ettik. Peki sünnetiniz bir travma mıydı sizin için?
- Ben 3 yaşındayken ızmir’de sünnet oldum. Dedemin bir Anadol’u vardı. Beni arka koltuğa oturttu, hastaneye götürdü annemle. Ameliyathanenin kapısında ikisinin suratını hatırlıyorum, sonra siyah bir maske koydular. Ben “anne diye” bağırmaya çalışırken bayıldım. Sonra da uyandığımda oyuncaklar hediye ettiler. Bunu hatırlıyorum.
Düğün yapılmadı mı?
- Yok yapılmadı. Hiç eksikliğini de hissetmedim. Hastaneden eve gittik, oraya da oyuncaklar geldi. Sonra da annemin icadı olan önü kesik pijama ile bir hafta gezdim. Küçük yaşta olmak çok daha iyi. Benim bir arkadaşım vardı, 14 yaşında sünnet etmeye götürdüler bunu, sonra çocuk kekeme oldu. Hiç yapmasalar daha iyiydi.
alıntıdır
kaynak : hürriyet